از دیدگاه روانشناختی چرا در زمان بحران باید به جمع های دوستانه و خانوادگی پناه آورد؟
بازگشت به مقالات۱۴۰۵/۲/۲۲
در شرایط جنگ و بحران، مغز انسان بهطور طبیعی وارد *«حالت بقا*» میشود؛ حالتی که در آن سیستم عصبی برای تشخیص تهدید و محافظت از ما فعالتر از همیشه عمل میکند. در این وضعیت، اگر احساس تنهایی کنیم، مغز تهدید را بزرگتر و خطر را نزدیکتر تفسیر میکند. به همین دلیل روانشناسان یکی از مهمترین عوامل محافظت از سلامت روان در بحرانها را "*حفظ ارتباطات اجتماعی*" میدانند.
از نگاه علم روانشناسی و علوم اعصاب، ارتباط با دیگران چند اثر مهم دارد:
۱ - تنظیم سیستم عصبی: تعامل با افراد قابل اعتماد باعث ترشح هورمونهایی مثل اکسیتوسین میشود که فعالیت سیستم استرس (کورتیزول) را کاهش میدهد و بدن را از حالت «جنگ یا گریز» به وضعیت آرامتر برمیگرداند.
۲-همتنظیمی هیجانی( Co‑regulation):مغز انسانها در ارتباط با یکدیگر تا حدی «همگام» میشوند. شنیدن صدای یک فرد آرام یا صحبت درباره احساسات میتواند ضربان قلب و سطح تنش روانی را کاهش دهد.
۳ - کاهش تحریفهای ذهنی در بحران: در شرایط ناامن، ذهن انسان تمایل دارد بدترین سناریوها را تصور کند. گفتوگو با دیگران کمک میکند اطلاعات و نگرانیها واقعبینانهتر پردازش شوند.
۴- افزایش تابآوری جمعی: مطالعات روانشناسی بحران نشان میدهد جوامعی که شبکههای اجتماعی فعالتری دارند، در برابر استرسهای طولانیمدت انعطافپذیری بیشتری نشان میدهند.
به بیان ساده، مغز انسان برای عبور از بحرانها «*تنهایی طراحی نشده است*».
حتی ارتباطهای کوچک( یک تماس کوتاه، یک پیام دوستانه یا چند دقیقه گفتوگو) میتوانند مثل یک سپر روانی عمل کنند و به ذهن کمک کنند فشار بحران را بهتر مدیریت کند.